Time is a trail that shortens...زمان، جاده است که کوتاه میشود

?

2012-02-10T10:53:00.000-08:00

by Faride hasan zade

In Answer to My Daughter : Why Did You Bring Me Into Existence?

Because it was wartime

and I needed lovemaking

to taste a bit of peace.

Because I was over thirty

and I needed blooming

before becoming droopy.

Because divorce is a word

for men and women

not for mothers and children.

Because you can never say:

my ex-mother

even when you attend my funeral.

And nothing, nothing in this world

can separate a mother from her child

neither hate nor death.

And you hate me

because I brought you into existence

only for my fear of loneliness

And you'll never forgive me

until the day you bring a child into existence

unable to bear the burning ashes of

your dreams.

Moon, Stars you and me

2012-01-15T07:47:00.000-08:00

after longtime I could find my colors and brushes, I miss them a lot, Illustration is my hobby, my passion, my work and my world :)

تو که ماه بلند آسمونی
منم ستاره می‌شم دورتُ می‌گیرم
اگه ستاره بشی دورمُ بگیری
منم ابر می‌شم روتُ می‌گیرم
اگه ابر بشی رومُ بگیری
منم بارون می‌شم چیک چیک می‌بارم
اگه بارون بشی چیک چیک بباری
منم سبزه می‌شم سر در می‌آرم
تو که سبزه می‌شی سر در میاری
منم گل می‌شم و پهلوت می‌شم
تو که گل می‌شی و پلهوم می‌شینی
منم بلبل می‌شم چهچه می‌خونم.

The light

2012-01-15T07:46:00.000-08:00

landeaux d'enfants russes

2011-11-07T03:50:00.000-08:00

Dushanbe était une ville
Ils y vendaient du pain dans les landeaux d'enfants russes inconnus.

دوشنبه شهری بود
...
در کالسکه کودکان گمنام روسی -
نان می فروختند

10 oct 2010

راز

2011-10-03T04:56:00.000-07:00

هزار خط نوشتم
هیچ کجا
نام تو نبود
ترسیدم
بر ملا شوی

2011-09-24T06:36:00.001-07:00

Before 1978, there was no sonography, it means 33 year ago we should wait 9 and a half months to know the sex of baby, 9 months of enthusiasm, curiosity and patient.

These days if we wish we can know the sex of the baby after four and half months of pregnancy, and almost we are impatient to know it as soon as possible...

I think with the modern life, by having more and more equipment and facilities around us, we are loosing our capacity to be patient and surprises in life are less and less welcome... we are afraid not to be ready, we want to be warned how to face any kinds of events... we have made more facilities to be happy, but we are loosing the joy of surprise or having the courage to face the difficulties.

I know in old times or maybe even now in some places, after the birth of baby, you will gather with your family, grand parents uncles etc. to find the name among the propositions. Sometimes it's even not parents but the grand parents or an uncle or or an older aunt who is giving the name to the new born.

I don't say it was a good tradition, but I want to show on that time not only you didn't know the sex of baby, you had also no idea of his or her name after the birthday, so why today we want to know everything in advance?

A new born for me is lots of mysterious, undiscovered potentials, talents and surprises...

I'm impatient to find this new human being, with all her unique way of being....

just a part of my thoughts...

These days, before all I practice to be patient!

Thoughts in a studio

2011-09-21T13:38:00.000-07:00

I started shooting portraits in my studio in 2009-10 in Tajikistan.
I took special courses, bought lights, lamps, backgrounds, rent a place, etc.

In the beginning my aim was to have an "artistic business", beside my other artistic activities.

Very soon, behind my camera I started asking myself different questions:

Why do we come to a studio to get a nice photo of ourselves?

Before being shooting others, I have been shot as well,
Just before leaving my country, I had spent a few hours in a studio.
And later I didn't know what I should do with these photos.
Was it a proof of what I was before I would change?

Is it a way to show what is inside us to others? The undiscovered faces?
To say to you friends: "Look! I'm showing you some body else, whom you've never met in me!"

Or maybe it's just an never-ending human quest: seeking for an ideal image of us, to get sure we are alright, even if we never show the pictures to anybody!

After a session,
Most of the times people were telling me "Oh my god, this is me?"
Wasn't I showing them as they are?
It was because of me being behind the camera or them being in front of the camera?
Who was playing?
Me with lights, or them with poses?

It was a new experience for me to see how people chose their top 20 images.
During the selection, some prefer to show themselves on what is the image the furthest from I what I could see every day...

In any case I think most of the time, we are struggling between our different selves: who is telling the story?

www.roshanakostad.com

Un livre interessant sur la photo: Un art moyen

2011-09-13T02:47:00.000-07:00

Un art moyen,
essai sur les usages sociaux de la photographie.
P.Bourdieu, L.Boltanski,
R.Castel, J.-C.Chamboredon

4eme de couverture

Alors que tout semble promettre la photographie, activité sans traditions et sans exigences, à l'anarchie de l'improvisation individuelle, rien n'est plus réglé et plus conventionnel que la pratique photographique et les photographies d'amateurs. Les normes qui définissent les occasions et les objets de photographie révèlent la fonction sociale de l'acte et de l'image photographique : éterniser et solenniser les temps forts de la vie collective. Aussi la photographie, rite du culte domestique, par lequel on fabrique des images privées de la vie privée, est-elle une des rares activités qui puisse encore de nos jours enrichir la culture populaire : une esthétique peut s'y exprimer avec ses principes, ses canons et ses lois qui ne sont pas autre chose que l'expression dans le domaine esthétique d'attitudes éthiques.

http://www.homme-moderne.org/societe/socio/bourdieu/artmoyen/festas.html

2011-09-11T08:31:00.000-07:00

در شهری غریب آخرین دانه گیلاس را مزه می کردیم
و شاد بودیم که در شهری جدید هندوانه های رنگین در بازار فراوان هستند.

- تو مرا نمیدانستی

مهر 89

مگه قراره همیشه با هم موافق باشیم؟

2011-08-31T21:07:00.000-07:00

انگار هرکدوم از ما در جامعه امروز ایران تبدیل شدیم به یه دیکتاتور کوچولو که تاب و توان شنیدن نظر مخالف رو نداریم. حالا چه این اختلاف نظر روی مسئله یی مثل انتخاب سس مایونز باشه و چه درباره سبک هنری یا موافق و مخالف بودن دربرابر یک خرافات که تبدیل به باور عمومی شده یا غیره! انگار
برای اینکه دوستانت رو حفظ کنی دو راه حل در پیش رو داری، یا نظرت رو به زبون نیاری و یا اینکه موافق باشی، یک جورایی ما برای اینکه در ایران زنده باشیم همین کار رو میکنیم مگه نه؟
اینبار که ایران بودم سعی کردم به دوستی که از راه دور و بدون بودن در جامعه فرانسوی به عربها و آفریقایی های
فرانسوی بد و بیراه میگفت ، شرایط این قشر از جامعه رو توضیح بدم و بگم چرا اعتراض میکنند و...
نتیجه این که گفتگو پنج دقیقه بیشتر ادامه پیدا نکرد و این دوست گذاشت و رفت
/دوم اینکه فرداش منو از فیس بوکش پاک کرد!
انگاربین ما رسم این شده :اختلاف نظر یعنی تو دوست من نیستی، یعنی دشمن

به نظر شما ما آماده زندگی در فضای دموکراسی هستیم؟

به یاد ولتر که از فیلسوف های دوران انقلاب فرانسه بود:
با تو مخالفم ولی حاضرم جانم را بدهم تا تو حرفت را بزنی

2011-08-23T03:27:00.000-07:00

مادرم 28 تیر 1332 به دنیا آمد
26 سال بعد 28 تیر ماه پسری در پاریس به دنیا آمد
که 50 سال بعد از روز تولد مادرم دراستانبول با دخترش آشنا شد

broken in silence

2011-08-22T04:02:00.001-07:00

بدون تیتر

2011-08-20T14:42:00.000-07:00

والا نمیدونم با حرفام چیکار کنم؟
بگم؟ نگم؟ بنویسم و بگذارمشون تو یه کشو تا ابد بمونن یا بنویسم و پخششون کنم تو هوا که هر کسی یه تیکشو برداره و برای چند لحظه
همدیگرو بفهمیم. برای چی؟
چند صد باری تا حالا این سوالها رو از خودمم پرسیدم و به جوابهای مختلفی رسیدم.
اما بازم یادم نیست میخواستم بالاخره چیکارشون کنم-حرفام رو میگم-حالا
یه چند روزی مینویسم و امتحان میکنم

اینبار که ایران بودم از همیشه بیشتر تحت تاثیر خشونت در جامعه و بین مردم بودم
بی دلیل وقتی یکجا ایستاده بودم منو هل میدادن تا از کنارم که بیست متر جای خالی بود رد بشن
یا وقتی مودبانه از فروشنده میخواستم جنسی رو بیاره با بدخلقی میگفت اکه میخواهی بیارمش! و من میگفتم باید اول ببینم تا بدونم میخوام یا نه و اونوقت بود که سیلی از بد و بیراه به نام مردم آزار و غیره نسیبم میشد! یعنی ما همون مردمی هستیم که فرهنگ چند هزار سالمون رو به رخ همدیگه میکشیم؟ و ما که خارج از کشوریم با آب و تاب پز فرهنگش رو میدیم؟
چی شدیم؟ چرا؟آیا خودمون رو میبینیم که کجا ایستاده ایم؟

خالی

2011-08-17T11:22:00.000-07:00

خانه از حضور خالی شد

2011-05-21T15:33:00.000-07:00

Je suis passé doucement à cote ta voix,
Tu savais où je me cache

- tu as fermé tes yeux!

21 Mai 2011

Il faut traverser

2011-03-14T03:58:00.000-07:00

Forbidden

2011-03-03T22:48:00.000-08:00

I took this photo in 2008, in Brussels, I love all the forbidden signs!

choose a word

2011-02-04T01:16:00.000-08:00

2010-11-30T09:24:00.000-08:00

I missed one of these streets

Where I used to walk...

And I even forgot its name

19 nov 2009

2010-11-08T10:05:00.000-08:00

I have forgotten you for years. I can’t remember your name. I know you don’t think about me anymore.

We wanted to forget each other.

We thought it was easiear

All our pain was the weight of this oversight.

28.01.2009

Our laugh has an accent 1

2010-10-22T02:03:00.000-07:00

Melting in herself

2010-10-06T23:31:00.000-07:00

and I forget what I was saying...

...

2010-09-27T11:53:00.000-07:00

Last night flight

2010-09-12T00:21:00.000-07:00

2010-09-10T04:43:00.000-07:00

Most of the times a part of me is absent,
I don't know were it is.

Sarah thinks maybe it's in pomegranate gardens,
Some where with crows
She thinks my head is a bird
Who is forgotten somewhere
On top of the wall
Behind the clouds...

Since she told me these...I blame less myself when I forget something!
Thanks Sarah :)

Nobody doubts of my imaginary hapiness

2010-09-01T06:31:00.000-07:00

Hello from Wongok-Dong

2010-08-28T23:47:00.000-07:00

I'm not leaving in Seoul but in Wongok-Dong/Ansan. It's about one and half hour to Seoul. Wongok-Dong is one of the strangest places I've ever been. It's a very multicultural neighborhood, with mostly workers from Korea or other countries. There are many immigrants, from China, Vientan, Bangladesh, Nepal, Japan, Philipinne, Uzbekistan, Kazakstan. I didn't see anyone more "western" than from Pakistan, it means I didn't see anybody from Iran etc.
The Idea of Litmus is to make art oriented towards the migrants. I like the idea and also we are 8 artists from 8 different countries and this is realy nice. I can say our work condition is not top, somehow I feel that I became an imigrant as well, working without a desk or sleeping on the floor( thanks to Yoga I can do it easily) and it's most of the time very hot.
Now I start working hard on my project and I don't have enough space to sleep in the room at the same time, but all this does not really matter, I'm happy to work here, whith other artists and in this very special neigberhood. I'm very sad for them, they left their countries, came here to work and send money to their family.
I spoke with a man from Bangladesh who was very happy to live in Wongok-Dong which is one of the dirtiest places I've ever been. There is no trash bin in the street or where they come once a week to clean and pick the trash. If some body is happy to live in this conditons, it means much! I'm sad for them, I'm happy to be here and I hope that with my project I can show my feelings after living two months here.

Wish

2010-08-25T02:48:00.002-07:00

A photo from fine art Faculty of Tehran University, I use to stay near this window, and I did this work when I left the university to remember all that moments !

Blog of Litmus art residency

2010-08-24T04:21:00.000-07:00

http://cafe.naver.com/litmuscc

So here are some news and photos, the little problem is it is in Korean language!!!
Maybe you can use an online translator or just look at photos posted by Litmuser or min :)

The corean old man and my grand father

2010-08-17T22:54:00.000-07:00

Yesterday it was Ngoc's birthday :) and I went for a little shopping.

As you can guess some young people speak English but there are less
chances for the old people.
There was an old man who was selling stuff in the street and when I
asked him how much is it? he answered in English.
So I could try few ....s( I can't tell what did I buy because Ngoc wants to
open her gifts later) In the end of the shopping I asked him a discount because
I understood here I can try ;) my question made him laugh :)

The way he smiled and looked at me, and touched my head and told me you
are naughty and pretty, and you know that's why you try your chance...
reminded me of my grand father, the Corean man was too familiar for
me...his smile and the stars in his eyes...

Last night I missed my grand father, it's 7 years that I didn't see him,
he is not between us any more.

He was a short man with blue eyes, he had studied literature.( The father of my mother)

For some words he had an strange accent that I didn't know before it's
because he had studied french language, for example each time he was
telling "resturant" with French accent and when I was a child I was
thinking he can't speak well!

Once he graduated, all the doors were open for him. He was going to be an
advocate. But his father who was a very rich man and had a village,
didn't or couldn't accept that his son is going to be a simple
employee, so he bought a truck for him and told him to be a
driver.
My grand father became a truck driver, very different from the image
that we have from a truck driver, he was a poet of the roads.

All the time when he was driving, reading hafez poems, he was such a funny
man, he didn't like Movlana and Saady, Just hafez!
he was a kind of Hafez of Hafez book( Hafez in persian meens knowng
something by heart).

I remember always him, with his cup of a tea and a book of Hafez.

شبی تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل/ کجا دانند حال ما سبکبالان ساحلها

This was his favorit poem, form the first page of hafez book

Korea

2010-08-07T22:13:00.000-07:00

I arrived yesterday to South Korea after a nice and short visit in Almaty :)
Once arrived my first question was how can I find a telephone or Internet, So I walked 3 hours, going to many mobile shop to ask if they speak English?! which was 100% "NO" as the answer; we finishhed by understanding each other: they just sell the sim cart with a phone, so maybe I should buy a new phone to have a phone number!
To find an internet cafe, I asked from few young, nobody know what does it mean? and hopefully I could find some nice Africans who was speaking English and they told me "Internet cafe" is "PC room" and in the end e man from Bangladesh helped me to find the "PC room", which is the same price if you use 1 hour or one minute!

Today I discovered the Immigration cultural centre which we are supposed to work with, here is a good connection and a nice place :)

I should add, although they don't know English very well, but they try to help you and this is nice :)

Tranches de vie à Kaboul

2010-08-04T09:45:00.000-07:00

My reportage from Kaboul, published by the
magazine "Geo.fr" you can read about each photo if you click!

http://www.geo.fr/photos/vos-reportages-photo/afghanistan-kaboul-tranches-de-vie

"No title"

2010-07-25T14:50:00.000-07:00

Pastoo photography on TV

2010-07-05T09:47:00.000-07:00

Video report about my involvement in the Dushanbe art scene by Tajik journalists... :)

http://stan.tv/news/16668/

Seeking the light 1

2010-06-16T04:38:00.000-07:00

Silence

2010-06-13T11:04:00.000-07:00

I didn't cry,
Just grew some of my hair white...

2010-06-13T10:54:00.000-07:00

I wanted to forget you, so I was writing to you every day ...
... and sometimes you were answering me.

And so I could forget you a little bit more every day...

Until I forgot you.

And then you got lost.
I'm facing of a silent hole.

I think about you every second
and I can't forget you!

Je cherche le mot !

2010-06-13T10:48:00.001-07:00

Dream it !

2010-06-13T07:06:00.001-07:00

Assalom from Tajikistan

2010-06-13T03:39:00.000-07:00

2010-04-29T03:44:00.000-07:00

حرفهایم کتاب شدند
لبهایم بی تاب

- نیامدی
سوختمشان.

Mes mots, ont été un livre
Mes lèvres, impatient

Tu n'es pas venu
Je les ai brulé.

31,03,2010

شعری از خواب

2010-04-20T03:45:00.000-07:00

باران آمد
کلاغ نشست
دلم پرید

ما سه تن بودیم

2010-03-23T03:50:00.000-07:00

ما سه تن بودیم
سلام ، سکوت و خداحافظی

تو می خندیدی
او آرام نگاه می کرد
و من می گریستم.

هیچیک دیگری را ندانستیم
چرا که هر سه
آواز خواندن در تاریکی را
گذاشته بودیم برای فصل های بعد

تا روح بیابان
مزاحم اوقاتمان نشود

برای دانستن یکدیگر
باید سخن می گفتیم
همچون سرودی که سربازان فاتح سر می دهند
تا شعله ور شویم

Nous étions trois
Bonjour, Silence et au revoir

Tu riais
Elle méditait
Et je pleurais

Aucune de nous n’a connu les autres
Car toutes les trois
Avons remis les chants amers
Aux saisons à venir

Afin de préserver ces instants
D’improbables fantômes obscurs.

Pour nous découvrir les unes les autres,
Il eut fallu
Entonner le chant des soldats victorieux
S’enflammer.

1998

2010-03-21T03:51:00.000-07:00

می خواستم صدایم کنی

تا شکوفه شوم

گل دهم در دستانت

بهار آمد -

صدایم نکردی

.پرنده شدم

20 mars 2010

Je voulais que tu m'appelles

Pour m'épanouir

Et éclore dans tes mains

- le printemps est arrivé

Tu m'as pas appelé

Je suis devenu un oiseau.

20 Mars 2010

I wanted you to call me

So that I may blossom

And become a flower in your hands

- Spring came

You didn't call me

And I became a bird.

20 Mars 2010

گلودرد

2010-03-19T07:19:00.000-07:00

من گلوم درد میکنه...انگار کلمه های تمام دیکشنری های دنیا تو گلوم گیر کرده،،،کلمه های قاطی پاطی از همه زبانها..

دلم میخواد یه روز همه این کلمه ها رو با هم با لا بیارم. شاید بعدش راحت بخوابم، بتونم یه لیوان آب بخورم یا بزنم زیر آواز...

اما تا وقتی که این کلمه ها تو گلوم گیر کردن، نمیشه که نمیشه.

این کلمه ها چند وقته که مشکل ساز شدن، هر چی سعی می کنم بریزمشون بیرون، گیر کردن ، بیرون نمیان.

از انبر و و موچین و میل بافتنی گرفته تا قلاب ماهی گیری و غیره، با هیچی بیرون نیامدن.

بعد سعی کردم حلشون کنم...شروع کردم رفتن به عطاری و گرفتن انواع شربت و عرق و دم کرده...که نشد!

کار از دوا و درمون و توصیه و نسخه به جایی رسید که تو قرن بیست و یکم به کیمیا گری رو آ وردم...

اما با کیمیاگری هم کلمه ها به صدایی تبدیل نشد که از گلوم بیرون بزنه!

حالا دیگه چند بار در روز آب و نمک قرقره میکنم

وقتی نمک می خوره به کلمه های چسبیده ته گلوم، یه جیلیززززی میکنه و می ره پایین...

گلوم می سوزه،

کلمه ها چند ثانیه آروم میشن،

مزه دهنم منو یاد دریا می اندازه...

بعد از آب و نمک دنبال راه دیکه نمی گردم.

دیگه می دونم که این کلمه ها اونجا گیر کردن، نه میتونم بالا بیارمشون و نه قورت بدم،

و با لین حال با هم زندگی میکنیم.

نوشته شده ۶،۹،۲۰۰۶

و من همچنان با همین حال ادامه می دهم...

Conversation مکالمه

2010-03-19T03:53:00.000-07:00

... تلفن یکهو قطع شد -

دیگه کردیت نداشتم

...بهم زنگ نزد ، چون فکر کرد حرفهام تموم شده

. تا حالا فقط گوش می کردم -

19 mars 2010

Le téléphone, soudain, a raccroché
Je n'avais plus de crédit
Elle ne m'a pas rappelée car elle a cru que je n'avais plus rien à dire...

- Je l'avais seulement écoutée.

19 mars 2010

le mauvais vol پرواز اشتباهی

2010-03-13T07:15:00.000-08:00

نرگس ها را بو نکردم
و نه حتی نگاهی !

در هیاهوی صدا ها گم شدم
- صدای خنده ها
- گرفتن عکس
- شستن ظرفهای بعد از مهمانی
- پیامهای کوتاه

تو را بو نکردم
در عکس ها دیدمت
و چیزی درونم تهی شد

تو را لمس نکردم
کنارت ننشستم
وصدایت در اتاق کوچکی که می خوابی
چون آوازی غمناک
برای هزار بار در خود تکرار شد

با تو نیامدم
و بی نیازی دستانت
شکوفا نشد

- در خاطره لباسهای رنگی زمستانی ام
با پروازی اشتباهی -
.بازگشتم
11.12.2007

Je n’ai pas senti les narcisses,
Même pas un regard !

Je me suis perdue dans les brouhahas…
Les bruits de rires,
Des appareils photos,
La vaisselle après les dîners,
Et les SMS

- Je n’ai pas senti ton parfum
Je t’ai vu sur les photos (plus tard),
J’ai senti quelque chose de vide en moi

- Je ne t’ai pas touché
Je ne me suis pas assise à côté de toi
Et ta voix
Dans la petite chambre où tu dors
Comme une chanson triste
se répète mille fois

- Je ne suis pas venue avec toi
Et la générosité de tes mains n’a pu éclore

…En me rappelant mes vêtements colorés d’hiver
Avec le mauvais vol
Je suis rentrée

Femme Afghane

2010-02-02T07:22:00.000-08:00

من زن افغان هستم.
همان که چهره اش سالهاست پنهان شده و دستهایش همرنگ غبار کوچه های کابل است.
اینجا، مرا از صدای قدم هایم می شناسند.
روحی هستم سراسر آبی با صدایی زنگ زده.
پسٍ پشت مردان سرزمینم ایستاده ام و از روزنه های برقه ام به سرزمینم می نگرم
نامم مهم نیست.

نمی دانم کی به دنیا آمده ام و مادر
کجا مرا به خاک رسانید.
من اینجا هستم چون کوه های اطراف که عادت کرده اند باشند بی آنکه کسی نگاهشان کند.
من کابلم. خشک. غبار گرفته.تشنه.
و خاطرات آمودریا در ذهن من نغمه ای می سازد که کودکان آن را زمزمه می کنند.
مرا صدا کنید.

25 mars 2009

Je suis la femme Afghane.
Celle dont le visage est resté caché pendant des années, dont les mains ont la même couleurs que la poussière des rues de Kabul.
Ici, on me connaît par le bruits de mes pas et le froissement du tissu.
Je suis une âme tout en bleu avec une voix rouillée.
Je suis restée derrière les hommes et contemple mon univers à travers le maillage de ma Burqa.
Mon nom n'est pas important.
Je ne sais pas quand je suis née et où ma mère m'a amenée au monde.
Je suis là comme les montagnes environnantes, qui ont l’habitude d’être sans que personne ne les regarde.
Je suis Kabul. Sec. Poussiéreux. Assoiffé.
Et les souvenirs de l’Amou-Darya composent dans mon esprit une de ces mélodies que les enfants murmurent.

Appelez moi !

Voyageurs

2010-01-23T07:21:00.000-08:00

مسافرینی که می روند، حسی داشتند شبیه آنکه مسافرینی که می آیند.
مسافرینی که باز می گشتند، فکر می کردند که به کشفی تازه رسیده اند که با هیچ کس تقسیم نخواهند کرد.
آنها هیچ گاه همدیگر را ملاقات نکردند.

Les voyageurs qui partent avaient un sentiment un peu comme celui du voyageur qui arrive.
Les voyageurs qui reviennent avaient l'impression d'avoir découvert quelque chose qu'ils ne partageraient avec personne.
Ils ne se sont jamais rencontrés.

Travelers who leave had a feeling a little like the traveler who arrives.
Travelers returning had the impression of having discovered something they would not share with anyone.
They never met.

1 oct 2009

Chinese Medicine

2010-01-21T10:25:00.000-08:00

les graines du coer

2010-01-20T10:26:00.000-08:00

من اناري را، مي‌كنم دانه، به دل مي‌گويم:
خوب بود اين مردم، دانه‌هاي دلشان پيدا بود.

I crack a pomegranate, thinking to myself
“I wish the seeds of these people’s hearts were visible.”

Yalda

2009-12-21T10:30:00.000-08:00

2009-12-03T10:37:00.000-08:00

رفتمش
دیدمش
نگفتمش

J'y suis allé
Je l'ai vu
Je ne l'ai pas dit

Home

2009-12-03T10:36:00.000-08:00

Let's be Happy

2009-11-08T11:35:00.000-08:00

Don’t worry, Be happy !

2009-11-05T11:45:00.000-08:00

No title

2009-10-25T11:55:00.000-07:00

Memories 1

2009-10-13T11:38:00.000-07:00

He is Happy :)

2009-10-06T11:44:00.000-07:00

جستجو

2009-10-05T10:32:00.000-07:00

اگر کلمات را گم نکرده بودم، هرگز به سفر نمی رفتم.
5 oct 2009

2009-08-02T11:00:00.000-07:00

I will never write to you, I write about you.
2,08,2009

مشرق ، مغرب

2009-07-25T11:26:00.000-07:00

از شرق به غرب
از غرب به شرق
او را فراموش می کنم
به تو می اندیشم
تو را فراموش می کنم
به او می اندیشم
27-05- 2009

شهر

2009-06-02T10:49:00.000-07:00

شهر بدون ما نفس میکشد

شهر بدون ما نفس خواهد کشید

ما در هوا به سوی شهری پر از درخت سرگردانیم

شهری که تا به حال، بدون ما نفس کشیده بود

2 join 2009

En retard

2009-04-14T10:38:00.000-07:00

En retard

Entre les draps bleus,
En sueur et agitée,
Perdue entre les lumières qui s'entrecroisent,
Je ferme les yeux...

- Entre les eaux de quelle mer ou sous le ciel de quelle ville?

Seulement 5 minutes...

Je tourne,
Fiévreuse et frissonnante.

Aujourd'hui encore je serai en retard.
2006

لا به لای ملافه های آبی
عرق کرده و پریشان

با نورهای سرگردان مست می شوم

چشمانم را می بندم
?در میان آبهای کدام دریا یا آسمان کدام شهر

فقط 5 دقیقه
می غلتم…
تب کرده و لرزان

امروز هم دیر خواهم کرد

From Kristiansand 1

2009-04-06T11:13:00.000-07:00

So calm is this city, how is it possible?
You hear only seagulls' screams, that remind you the sea is so close.
I'll stay in Kristiansand

for two months to work on some artistic projects.
Let's say this is my first time I live in such a little town. I think it will be a very nice experience and I hope to be able to come back to larger cities afterwards...

Unbearable Lightness of Being

2009-02-28T10:58:00.000-08:00

I don't know anywhere
You don't know anyone
So we bacame friends :)

Pour Efi & Ahmad

2009-01-06T11:27:00.000-08:00

Même si j’ai des grenades,

L’automne, sans tes mains,

Ce n’est plus l’automne

22 10 2006

انار هم که داشته باشم

پاییز بدون دستان تو

پاییز نمی شود

2008-12-31T11:41:00.000-08:00

I write.

I write emails.

I write letters.

I write on facebook.

I write on my blog.

I write on my old notebooks.

I write on my new little notebooks.
I write on the wall.

I write on the windows.

I write on water.

I write on wind.
I write to my old friends.

I write to my new friends.

I write to unknown addresses.

I write to people that I don't know their name.
I write about what I never did.

I write about what I will never do.

I write about places where I will never go.

I write about dreams that I will never have.
I write about flowers that I will never pick.

I write about the words that I have never heard.

I write about what I don't know.
I write about you.

I write to you.

28 dec 2008

می نویسم .

می نویسم.توی فیس بوک می نویسم. Email

تو بلاگ می نویسم.

تو دفترهای قدیمی می نویسم.

تو دفترچه های کوچولوی جدید می نویسم.

روی یوار می نویسم.

روی پنجره می نویسم. روی آب می نویسم.روی باد می نویسم.

به دوستان قدیمی می نویسم.

به دوستان جدید می نویسم.

به آدرس های ناشناس می نویسم.

به انسان هایی که نامشان را نمی دانم می نویسم.

از کارهایی که نکرده ام می نویسم.

از کارهایی که نخواهم کرد می نویسم.

از جاهایی که نخواهم رفت می نویسم.

از خواب هایی که نخواهم دید می نویسم.

از گل هایی که نخواهم چید می نویسم.

از حرف هایی که نشنیده ام می نویسم.

از آنچه نمی دانم می نویسم.

از تو می نویسم.

به تو می نویسم.

2008-12-30T11:16:00.000-08:00

You were the lost father.

You were the lost boy.
You were the lost love.
You were the one who had left us, without a word,
We didn't know to where...
Your mother sometimes smelled your clothes and asked me your address, while I was myself dreaming of you nights and days, looking constantly at the door, waiting for you, even though I knew just your name.
Your brother was bringnig me dinner so I could wait for you even more.

Now, your child is born. She is 50 years old and you didn't come yet.
I have no picture from you.
Your mother asks your name from me every day.
Now, you have so many names, as many as the days without news.
As many as your girl's birthdays.
As many as seconds spent since your departure...

Once,
When your daughter was 56 years old, she realized that you have been dead since 23 years ago.

30 dec 2008

پدر گمشده تو بودی.
پسر گمشده تو بودی.
عشق گمشده تو بودی.

تو بودی که سالها بی خبر رفته بودی. نمی دانستیم به کجا
مادرت لباسهایت را می بویید و از من نشانی تو را می خواست.
منی که شب ها خوابت را می یدم و تمام روز در انتظار آمدنت به در خیره می شدم و جز نامت چیزی نمیدانستم.
برادرت شب ها برایم شام می آورد تا بتوانم بیشتر منتظرت بمانم.

بچه ات به دنیا آمده...پنجاه ساله شده و تو هنوز نیامده ای.

من عکسی از تو ندارم.
مادرت هر روز نام تو را از من می پرسد.
حالا، تو نام های زیای داری. به تعداد روزهای بی خبر.
به تعداد سالهای تولد دخترت. به تعداد ثانیه ها...
روزی دخترت که پنجاه و شش ساله شده بود

فهمید که تو بیست و سه سال قبل مرده بودی.

I live to forget you

2008-12-26T10:57:00.000-08:00

Silence

2008-12-24T11:51:00.000-08:00

I stay in silence
This is my biggest poem for you

15 dec

در سکوت می مانم
این بزرگ ترین شعر من است
برای تو

Consolation

2008-12-22T11:46:00.000-08:00

2008-12-19T11:10:00.000-08:00

I’ll write in English pour çe qui ne parlent pas French and le français for those who don’t like to read in English and I forget about Farsi(persan) ça fait peur au gens and then every body is happy ! n’est pas?

این ابر بود که گذشت؟
این ابر بود که گذشت.
این ابر بود که گذشت!

Avec toi, je suis sans toi…

2008-11-30T10:50:00.000-08:00

Avec toi, je suis sans toi…

Avec toi,

Sans toi

Je suis seul

Je reste avec toi ou pas ?

Avec toi,

Sans toi

Je suis triste

Je reste avec toi ou pas ?

Avec toi,

Sans toi

Je suis contente,

Je reste avec toi ou pas ?

Avec toi, je suis sans toi…

30 Nov2008

با تو

بی تو
تنها هستم
با تو باشم یا نه؟

با تو
بی تو
غمگین هستم
با توباشم یا نه؟

با تو
بی تو
شاد هستم
با تو باشم یا نه؟

با تو ، بی تو هستم

...

30.11.2008

2007-12-21T11:18:00.000-08:00

La transparence des vitres

Me fait douter de leur existence

Les chemins inconnus et lointains

Me font peur et ils m’invitent

Et c’est ainsi

Que pleine de mes contrastes

Je continue d’être.

Etranger

2007-11-14T11:09:00.000-08:00

Etranger

Au début, j’étais une poète. Quand j’ai reçu la facture d’électricité, il n’y avait pas le gaz. Il fallait que je nettoie la cuisine et jusqu’à la salle de bain et les toilettes.

Quelques petits boulots, quelques commandes, juste pour quelque temps !

J’ai changé de pays – le cœur sans ami est un cœur triste, dit le poète – et sans voix je ne me ferai pas d’amis.

J’apprends la langue pour parler avec toi.

J’oublie mes mots.

Je perds mon cahier.

Je n’écris plus de poésie.

Je deviens ton amie et je m’oublie…

Tu vois ce que je veux dire ?

Je ne sais plus comment on le dit en persan ?

- « étranger », peut-être !

14 11 2007

2007-09-13T10:51:00.000-07:00

اینجا تو آشپزخونمون یه جعبه هست پر از ادویه های جور و واجور....هر وقت دلم می گیره سرمو می کنم توش و یه نفس عمیق
2007

On the way to Kurdestan ...

2007-05-29T11:57:00.000-07:00

Thé Ahmad

2007-02-18T11:11:00.000-08:00

Tu me regarde, et je fonds
Comme un morceau de sucre dans le thé amer.
Prête à être bue,
Je me laisse à imaginer
Les tremblements de tes mains
Autour du verre
Et la buée
Que tes lèvres s’approchent,
Et je m’évapore !

2004

Manquer

2006-12-24T11:59:00.001-08:00

و حالا سرنوشت من اين است
هميشه.جائئ
دلم براي کسی تنگ می شود.

Et maintenant, c’est mon destin

Toujours, quel quepart

Quelqu'un me manque.

24 Jan 2006-06-23

Manquer

2006-12-24T11:59:00.000-08:00

و حالا سرنوشت من اين است
هميشه.جائئ
دلم براي کسی تنگ می شود.

Et maintenant, c’est mon destin

Toujours, quel quepart

Quelqu'un me manque.

24 Jan 2006-06-23

Penseuse

2006-12-12T11:48:00.000-08:00

Hamishe por mehr bashid

2006-10-06T11:02:00.000-07:00

Mehr amad...be nime resid

bavaretoon mishe ke 10 sal az shoro hamdanshkadee boodanemoon migzare?
Mehr e 1375, hamin dirooz bood...hanooz khaterate shafafi daram azash, engar ne engar ke 10 sal az rosh uboor karde,
ghobar nagerefte ...hamin joor ghelefti salem monde...yadesh bekheir.

age Tehroon boodam har joor shode dore ham jameton mikardam. ehtemalan migin ke ey baba, hal dari, inja har kas donbale kare khodeshe...ama gozashteie moshtarak dashtan chiziie ke be asooni az yade kasi pak nemishe, hatta ba oon akharin bacheie kelas ke behesh hich ahamiati nemidadim, rozhaie moshtaraki ro gozarondin ke ye joor be ham rabt peyda mikonim.

inja delam gerefte, az bas ke gozashte nadaram, khatereie moshtarak ba kasi nadaram.
foghe foghesh doste ghadimim 1 salesh mishe, na gerie mano dide o na khandehamo!

be omide didar
R*

Imagining Ourselves: Global Voices from a New Generation of Women

2006-09-23T11:37:00.000-07:00

you can read in: http://imaginingourselves.imow.org/pb/Profile.aspx?id=2322〈=1
We can keep our sensitivity while being strong, independant and hardworker..
Nowadays, the development of communication makes it possible for our generation to have access to virtually unlimited information for their personal development and to better interact with their environment.
Women of our generation are faced with the challenge of creating a whole new lifestyle, preserving their feminine sensitivity while being strong, independant and hardworker...

Lost

2006-09-19T11:19:00.000-07:00

2006-09-06T11:21:00.000-07:00

Si je compte les secondes

Elles n'en finissent pas

Pour arriver à la minute finale !

où est la maison ?

2006-07-26T11:54:00.000-07:00

Pour ma montre et ses 2 cadrans…

« Home » ou « local » ?

quelqu'un m'explique où est la maison!

14 avril 2006

برای ساعت دو زمانه ام

« Home » ou « local » ?.

کسی برای من خانه را معنی کند

En route

2006-04-17T11:33:00.000-07:00

Soit
face au temps
l'arbre
vert, ferme et solide!

Nourouz

2006-04-04T11:31:00.000-07:00

Après une absence pour aller fêter Nourouz avec ma famille je viens commencer mes activités à Paris.

L’histoire de l’homme qui n’avait pas de lèvres

2006-04-03T11:49:00.000-07:00

de Ahmad Shamloo
Illustration par Roshanak Ostad

Hossein-Gholi, n’avait pas de lèvres, et ne pouvait pas rire comme les autres hommes.
Il voyagea beaucoup à la recherche de lèvres.
Finalement c’est en lui-même qu’il trouva la joie et rire.

2006-02-06T11:22:00.000-08:00

Until now I prefered to write in Persian because of the special forms of this alphabet...

... but nowadays I also desire my public to understand my poems.

What do you think? Formal purity or understanding?

This brings us to that question:
While creating, shall we adapt to our public, or does the public have to follow?

My visual world

2006-02-02T11:08:00.000-08:00

Salam my dear friends,
Actually I decided to put my every day visual experinces here, they can be so different, some times they are just etudes for a project, some times illustrations or etc.

please support me by leaving a comment, so I know you have seen my blogs.

Roshanak

Un titeled

2005-12-01T11:07:00.000-08:00

Combien il y avait de cris en nous
Et combien de larmes dans nos yeux ?
Il y en avait tellement en ébullition
Que si on voulait
S’en souvenir
Nous cernes se remplissaient de haine
Et la rancœur tourmentée lacérait notre gorge.
Il y en avait tellement
Qu’il ne nous restait plus qu’ à nous perdre en nous
Oublier les désirs de ces années-la
Laisser éclater le rire du fou
C’est ainsi que tes yeux sans foi
Peuvent être dis penseurs de souffrance
Que tes bras sont courts
Dont les mains ne parviennent pas âmes yeux numides
Que tes rêves sont lions
Des jours dont je me rappelle !
Et quand je te voyais, moqueur , face à moi

Combien je souhaitais éclater , la, en sanglot !
Mais je riais
Si fort
Que ma voix résonnait dans le bâtiment
Et tous croyaient
Que j’étais du monde la plus ivre
celle qui emportait toutes les chansons tristes
Alors imagine
Ca peut être drôle pour moi
Et à vrai dire,
A quel point tout
N’est pas drôle !

2005-11-24T11:05:00.000-08:00

... از کنار هم می گذريم
بی تفاوت
! ما که خاطرات جوانيمان به هم گره خورده است

Migrator birds

2005-11-15T10:47:00.000-08:00

Migrator birds
Are coming back to their motherland
What shall they do with their memories
of a land
where
they will never come back?

TGV

2005-11-13T10:45:00.000-08:00

Perspective

Lignes horizontales
Lignes verticales
Soufle!
Les nuages et les arbresles
arbres...
un, un autre un autre un autre
- Je n'ai pas le temps de voir.

Apple tree

2005-11-05T10:44:00.000-08:00

Whenever I'm lying under the apple tree
the last thing I remember is Newton 's theory
and the first thing
is
the sin of Eve!

Cross

2005-11-03T10:41:00.000-08:00

you experiences me
between my lines
between my images
Cross my eyes
Let's join in a visual world
for this reason
we don't need the same languages
we can cross cultural boundaries

Time is a trail that shortens...زمان، جاده است که کوتاه میشود

?

Moon, Stars you and me

The light

landeaux d'enfants russes

راز

Thoughts in a studio

Un livre interessant sur la photo: Un art moyen

مگه قراره همیشه با هم موافق باشیم؟

broken in silence

بدون تیتر

خالی

Il faut traverser

Forbidden

choose a word

Our laugh has an accent 1

Melting in herself

...

Last night flight

Nobody doubts of my imaginary hapiness

Hello from Wongok-Dong

Wish

Blog of Litmus art residency

The corean old man and my grand father

Korea

Tranches de vie à Kaboul

My reportage from Kaboul, published by themagazine "Geo.fr" you can read about each photo if you click!

"No title"

Pastoo photography on TV

Video report about my involvement in the Dushanbe art scene by Tajik journalists... :)

Seeking the light 1

Silence

Je cherche le mot !

Dream it !

Assalom from Tajikistan

شعری از خواب

ما سه تن بودیم

گلودرد

Conversation مکالمه

le mauvais vol پرواز اشتباهی

Femme Afghane

Voyageurs

Chinese Medicine

les graines du coer

Yalda

Home

Let's be Happy

Don’t worry, Be happy !

No title

Memories 1

He is Happy :)

جستجو

مشرق ، مغرب

شهر

En retard

From Kristiansand 1

Unbearable Lightness of Being

Pour Efi & Ahmad

I live to forget you

Silence

Consolation

Avec toi, je suis sans toi…

Etranger

On the way to Kurdestan ...

Thé Ahmad

Manquer

Manquer

Penseuse

Hamishe por mehr bashid

Imagining Ourselves: Global Voices from a New Generation of Women

Lost

où est la maison ?

En route

Nourouz

L’histoire de l’homme qui n’avait pas de lèvres

My visual world

Un titeled

Migrator birds

TGV

Perspective

My reportage from Kaboul, published by the
magazine "Geo.fr" you can read about each photo if you click!